::Ücretsiz Bakım ::Remil Bakımı ::Medyum ::Vefk ::Melek-Şeytan-Cin ::Büyü ve Büyücülük ::Manevi İlimler ::Metafizik ::Fallar ::Astroloji

::Anasayfa ::Çalışma Alanlarım ::Biyografim ::Esma-ul Hüsna Havas ve Esrarı ::Peygamber Efendimiz ve Evliya ::Mübarek Gün ve Geceler ::İletişim

On altıncı yüzyıl Avrupa'sında kadınlar, erkekler ve çocuklar, büyücüleri bulmak ve yakalamak için sürekli uyarılırlardı. Bavyera Dükü Maxmillian, büyücülük yaptıkları konusunda kuşku uyandıran kimseleri ihbar etmenin zorunlu olduğunu, aksi halde böyle durumları gizleyenlerin suçlu duruma düşeceklerini kesinlikle duyurmuştu.

Büyücüleri ihbar edenlerin kimlikleri son derece gizli tutulur, böylece bu kişilere herhangi bir zarar gelmesi önlenmiş olurdu. Bunlar ihbar ettikleri kimseyle hiçbir zaman yüz yüze gelmezlerdi. Yaptıkları ihbarın doğru olup olmadığı da araştırılmazdı. Büyücülükle suçlanan sanıklar avukat tutamazlar, tanık dinletemezlerdi. Kendilerini savunabilmek için hiçbir seçenekleri yoktu. Avukat tutmaya izin verilen bölgelerde ya da eyaletlerde bile avukatlar büyücülerin savunmasını üstlenmekten çekinirlerdi; çünkü bir büyücüyü savunmaya çalışmak, o kişiyi "büyücü hayranı" durumuna düşürürdü. Bu da büyücü olmak kadar kötü bir durumdu.

Çoğu akıl hastası büyücü sanılır ya da büyücülerin etkisi altına girmiş kimseler olarak kabul edilirdi. Böyle akıl hastası bir kadın, bir gün mahkemeye giderek bir bebeği öldürdüğünü ve bebeğin cesedini şeytana verdiğini söylemiştir. Bir kaç gün sonra söz konusu bebeğin annesinin yanında sağ salim durduğu anlaşıldığı halde, akıl hastası kadın, bir büyücü gibi düşündüğü ve yalan söylediği için asılıp idam edilmişti.