::Ücretsiz Bakım ::Remil Bakımı ::Medyum ::Vefk ::Melek-Şeytan-Cin ::Büyü ve Büyücülük ::Manevi İlimler ::Metafizik ::Fallar ::Astroloji

::Anasayfa ::Çalışma Alanlarım ::Biyografim ::Esma-ul Hüsna Havas ve Esrarı ::Peygamber Efendimiz ve Evliya ::Mübarek Gün ve Geceler ::İletişim

Bunun pratik anlamı şudur ki;, eğer biz bir büyücü doktora gitmeye ayartılırsak, o zaman ona tümüyle inanmamız gerekir. Sadece en iyiyi umut ediyorsak, büyücüleri kullanmada hiç bir yarar yoktur; ve onlar kendileri de muhtemelen ayni noktaya varacaklardır. Böylesi kişilere ve onların kontrol ettiklerini iddia ettikleri güçlerin var olduğuna tam olarak inanmak, gerçek Tanrı’nın kudretliliğin bütünü olduğuna noksansız bir imana sahip olmamızda eksiklik anlamına gelir. Yukarıda belirtilen Firavun, Balak ve Nebukadnetsar kayıtlarına gerçekten inanıyorsak, o zaman, onların üzerimizde herhangi bir etkiye sahip olmalarına ilişkin inançla bir büyücüye gidemeyeceğiz. Ele alınan örnekler, büyücülerin; hevesimiz ve vaftiz olmamız nedeniyle bizlerin de (onlardan) olduğumuzu bildiğimiz, Tanrı’nın halkı üzerinde güce sahip olmadıklarını göstermektedir.

Büyücülük Pavlus tarafından, "nefsin işlemesi" olarak; aykırı görüş (yanlış öğreti), cinsel ahlaksızlık ve sefahat vb. gibi şeylerle aynı kategoride açıkça tanımlanmaktadır (Gal. 5: 19-21). Burada o şu yorumu yapar: "Size daha önce de söylediğim gibi, (yine) söylüyorum (yani, bu, Pavlus’un öğretisinin çok vurgulanan bir bölümü); ki bu gibi şeyleri yapanlar, Tanrı’nın Egemenliğini miras almayacaklar". Musa’nın şeriatında bunun eşdeğeri; falcılık yapan (büyücülüğün diğer ismi) kişilerin, tüm büyücülerin ve çocuklarını ateşten geçirtenlerin derhal öldürülmesi emridir (Dt. 18: 10,11 ; Ex. 22:18). Çocuklarını ateşe koyanlar, gerçek büyücüler değillerdi. Büyücüler ve ileri gelen putperestler kötülük güçlerine karşı korunmayı güvence altına almak için, korunma isteyenlerin çocuklarına ateşten geçirme yapılmasının gerekmekte olduğunu düşündüler. Bu yüzden, hem büyücülerin ve hem de onları kullanan kişilerin öldürülmesi gerekiyordu; ve yeni antlaşma hükümlerine göre ayni şeyleri yapanların cezası, Tanrı’nın Egemenliğinden dışlanma’dır.

Büyücülüğü, kişisel iyileşmenin bir aracı olarak kullanmak, Tanrı’nın bizden yapmamızı istemediği bir şeydir. İsadaki yaşantımızda karşı karşıya kaldığımız her kararda, ciddi olarak şunu sormalıyız: "Tanrı bunu yapmamı gerçekten istemekte midir? Bunu yanımda duran İsa ile yapabilecek miydim?" Tanrı’nın büyücülüğü açıkça kınaması karşısında, (büyücülükle ilgili) yanıt sanırım besbelli olmalıdır: ‘Hayır. Tanrı bunu kullanmamızı istemez’. Büyücülük, Samuel tarafından, Tanrı’nın Sözüne karşı (İbranicede ‘kışkırtma’yı çağrıştıran) başkaldırı ile ilişkili olarak tanımlanır (1 Sam. 15:23). İsrail’in putlara ve büyücülüğe inanışları ile yaptığı gibi (Dt. 32: 16-19), Her Şeye Kadir Olan’ı kışkırtmak; kesinlikle düşünülemez. Tanrı şunun önemine işaret etmektedir ki, O İsrail’e, O’na çok karşıt gelen büyücülüğe inanışlarından dolayı, bu gibi Kenân sakinlerinin kovulmasını buyurmuştu; ama bunun yerine, onlar da büyücülük uygulamasına katıldılar (Dt. 18: 9-14). Böylelikle, vaftiz olmuş inançlıların yeni İsraili olarak, çevredeki bu kötülük dünyasının şeylerini yapmamalıyız; yoksa, Egemenliğin bize vaat edilen diyarına sonsuza dek miras alamayacağız. Açıktır ki sadece büyüyü kullanan büyücüyü, bizi değil, ele almak yersizdir. Eğer büyücülüğün etkilerini üzerimizde hissedeceğimizi umuyorsak, o zaman onu etkili şekilde kullanıyoruzdur.

Tanrı; dinsiz dünyada, karanlığın bu kapalı günleri boyunca O’nun ışıklı gerçek ve görkemli Egemenliğine doğru yürüyüşümüzde, hepimizi kutsasın.

"Çünkü onlar, kendilerini kurtarabilecek gerçeğin sevgisini kabul etmediler… Tanrı onlara, bir yalana inansınlar diye, yanıltıcı gönderecek… Ama biz; sizler, Efendimiz Tanrı’nın sevdiği kardeşler, için Tanrı’ya daima şükranlarımızı sunmaya yükümlüyüz… Bu nedenle kardeşler, sıkı durun ve sizlere ya sözel ya da mektuplarımızla öğretilen öğretilere tutunun. Şu anda Efendimiz İsa Mesih’in kendisi; ve bizi sevmiş ve bize sonsuz bir teselli ve güvenilir bir umut vermiş olan Babamız, Tanrı; yüreklerinize cesaret versin ve sizi her iyi söz ve eylemde güçlendirsin" (2 Thes. 2: 10-17)